காதலித்த பூமியெல்லாம்
கண்ணிறைந்த கனவிலடா
கண் வளர்வாய் கண்மணியே
காலம் நம்மைச் சேருமென்று

பூப்பறித்து மாலை கட்ட
பூமியிலே நாதியில்லை
பூமியெல்லாம் காடுறையும்
பூழுதி மண்டி போனதடா

மழை தூவும் வானமெல்லாம்
மண் விழுந்து போனதடா
விளையாத நிலங்களெல்லாம்
புழுதி வயல் ஆனதடா

கூவுகின்ற குயில்களெல்லாம்
குரலிழந்து போனதடா
கூண்டுக்குள்ளே சூரியனும்
துயிலாகிப் போனதடா

இருளான வானத்திலே
நிலவை எங்கே காட்டுவது?
இல்லாத கிண்ணத்திலே
சோறெங்கே ஊட்டுவது?

போர்ப்பாட்டை முணுமுணுத்து
போனவன்தான் மாலையொன்றில்
போன தந்தை வரவுமில்லை
போன பக்கம் குரலுமில்லை

தானாக விடியாத
கீழ்வானம் நமது கண்ணே
தங்கமே இன்று மட்டும்
தாலாட்டில் நீ உறங்கு

காணுகின்ற கனவுகளும்
காரிளூய் தோன்றுதடா
காலை வரும் முன்னாலே
வெள்ளிகளும் தொலையுதடா

கழுகுகளும் ஓநாயும்
கங்கணமாய் சிரித்தபடி
கோடியினனைச் சூழ்ந்திருக்கும்
கொடுமையினைப்
பாடுவேனோ...